Le “quanquaranquane”

Cume se sa, Sant’Angel l’è sèmper stai un pais cun tanta miseria; tüti i ‘ndevun in gir per cercà da purtà a cà la michèta. Nei so giri, Carlén, arènta al punte del Lamber de Sanclumban, l’à viste dèle anede fèrme sü l’acqua.

Bèl e bèn, l’à pensade che se pudèva purtai via, e alura cun la biciclèta l’è curse a cà, al Lazarète, per dighel al so amis Franciòn, ch’el ghèva una barca. Ma prò, ghe vurèva un olter ome per vütai a mète le anede nel sache, … alura iàn pensade al Minciu, che l’èra no tantu svèlte, ma per laurà el ‘ndèva bèn.

Dal Lazarète, vèrse sira, la barca la se möve per Sanclumban; el Lamber l’èra calme e la barca la ‘ndèva silensiusa. Calàde el sul, i sèn fermàdi un mumènte per spetà che gnèva scüri: ièrun no tantu luntàn dal punte e le “quanquaranquane” ièrun lì fèrme. I trì caciaduri (sènsa füsìl) ièn ‘ndài indrèn e in poche tèmpe iàn impienìde i sachi.

Intante che i girèvun la barca, süla riva del Lamber, i vèdun una cumpagnìa de milanèsi che, dopu ‘na bèla mangiada e bevüda, ièrun lì a ciapà un po’ d’aria fresca. La cumpagnìa l’à capìde che quei süla barca ièvun purtade via le anede, e i g’àn dì: “Uèi, viòlter, i à fazi aròst o al cartòcc?”

El por Franciòn, el ghèva ‘na spana de lengua in föra, per la fadiga del remà cuntra curènte, quande ièn ruvàdi  a San Lion …per spartìs la “rebunsa”. Le anede i s’èrun muvüde no tüte el viage e i parivun maestrade, tantu che el Minciu l’à pensàde: “Se ièn bune cume ièn brave, chisà che bèl mangià farème!”

Intante che Franciòn el lighèva la barca a ‘na gaba, a Carlén ghe sgüiade du anede nel Lamber e alura el s’è mis a vusà: “Ciapèle”. Franciòn l’à brancàde le anede per el col e ià caciàde nel campe, ma … in chèl mumente lì el se acorte che le bestie ièrun … de lègne.

Minciu s’la dài per i campi, Carlén, che l’èra bon da nudà, l’è ‘ndài a cà dala Samartina e Franciòn, da ch’el di là, l’è diventade “Ciapèla”.

Mario Bagnaschi